Bij de kloten

De titel is een beetje plat. Rauw misschien. Ongemakkelijk. Maar ik kan even geen pakkender en passender titel vinden. Juist omdat supervisie en coaching je ook in het ongemak brengt. Je hebt even buiten de lijntjes te kleuren. Vergeef me de uitspraak. Maar ik heb de indruk ‘mijn punt’ ermee te maken. Daar zat ie. Op aanraden van. Maar mega sceptisch. Met andere woorden: ‘Mij krijg je niet te pakken.’ ‘Dit gaat me toch niet helpen’. Het cynisme droop ervan af. Alsof een gesprek enige verandering zou brengen in wat dan ook. Hij had wat issues. Toch maar een keer kijken. Een keer proberen of een supervisor/coach iets zou kunnen veranderen. Ik begon rustig. Met inzicht. Hij herkende het. Ik zag ‘m knikken. Hij werd meegenomen in gedachten en gevoelens. Ik benoemde datgene wat ik waarnam. Gaf ‘m dat terug. Dat het leek alsof ie er niet zoveel vertrouwen in had. Hij beaamde. Toen vroeg ik hem of hij een systemische oefening wilde doen. Ff kijken wat je hoofd en lijf vertolken. En toen had ik ‘m flink bij de kloten. Pats. De vinger op de zere plek. En juist dáár zit het leerrendement. Dat is de plek waar het je wat oplevert. Dat is mijn persoonlijke ervaring van de achterliggende jaren. Dat gun in iedereen. Ik ben ook wel in het nekvel gegrepen. Is dat fijn? Nee, maar ik had het niet graag willen missen! Ik bak geen zoete broodjes. Hak er ook niet met de botte bijl in. Gedoceerd. Grijp je alleen even bij de kloten om je op de plek te krijgen waar je hebt te zijn. De sleutel om tot nieuwe inzichten én handelen te komen. Durf je de stap te zetten? Of blijf je in de luwte? Dat kan. Maar dan verandert er nooit iets.