Ik ben onzeker

En ineens is ie daar. Onzekerheid. Naar aanleiding van mijn blog ‘Wat een gezeik’. De één zegt: ‘Mooie woordspeling’. ‘Heerlijk nuchter.’ De ander zegt ‘Beetje plat’. ‘Gaat je klanten kosten.’ Vaak ga ik voor safe. Deze blog is ‘uit het leven gegrepen’. Woorden en situaties die voorbij komen. En inderdaad: ze komen uit het gewone ‘platte’ leven. ‘Plat’, in de zin van gewoon horizontaal. ‘Plat’ zoals ‘plat water’, zonder bubbels. ‘Plat’ zoals er gesproken wordt onder mensen. ‘Plat’ zoals ik als rasechte Tukker Twents spreek. Het is een dialect. Een taal. Ik spreek zowel ‘plat’ als ‘Nederlands’. En toch zit daar dat stemmetje. Ik had wat ‘HC’ termen kunnen gebruiken. ‘HC’ is taal waar mijn kinderen mee thuis komen. Het staat voor High Class. Ergens moet ik me dan beter of anders voordoen dan ik ben. Het zou me weghalen bij mezelf en de essentie. Met beide benen in de klei. Velen ervaren hulp vragen als een brug te ver. Ze blijven liever doorgaan zoals ze altijd hebben gedaan. Ik ben ‘gewoon Hans’. En ja… ik sla ook weleens de plank mis. Maar wat ik geschreven heb, heb ik geschreven. Ik ben geen perfecte supervisor/coach. Bij momenten is het goed om buiten de lijntjes te kleuren. Anders kom ik in een keurslijf. In een harnas. Ik heb het nodig dat mensen eerlijk zijn. En die reacties zijn er gelukkig. Diverse perspectieven. Ik reflecteer en leer. Het is helpend dat om even ‘bij mezelf’ te komen. In dit geval in m’n onzekerheid. Daar ben ik nu even. Bij die onzekerheid ben ik niet graag. Ik voel het in m’n lijf. Specifieker: in m’n buik. Ik heb overwogen: ‘Zal ik de blog verwijderen?’ Ik doe het niet. Ik blijf maar even in m’n ongemak. Zoals ik de mensen die ik begeleid ook in het ongemak breng. Daar schuurt het. Daar gebeurt het ook. Daar zitten de handelingsalternatieven. Ik hoef me niet a la minute aan te passen. Het is even wat het is. Meer ‘zijn’ dan ‘doen.’ En daar doe ik het mee. Midden in m’n onzekerheid.