Levend begraven

De woorden resoneren nog na. ‘Ik heb me levend begraven’ zei ie tegen me. De woorden raakten me en nu nog. Ineens plopte er van alles bij me naar boven. ‘Levend begraven’. Alle leven en levenslust is weggetrokken. ‘Standje overleven’ noem ik het nog wel ‘s. Jezelf totaal wegcijferen. Je eigenheid verdwenen. Met de vraag of het er ooit is geweest. Doen wat er van je wordt verwacht. Aangepast aan de wensen en verlangens van de mensen om je heen. En dat wordt dan je wereld. Mensen kijken naar zichzelf door de ogen van anderen. Als je altijd bij de ander bent, ben je nooit bij jezelf. Je afhankelijk maken van de ander. En uiteindelijk weet je niet meer wie je zelf bent. De persoon in kwestie wordt het zich bewust. Vanuit een fixed mindset richting een growth mindset. Niet meer de hoop en moed opgeven dat het ooit anders zal worden. Niet meer leven bij ‘het is zoals het is’. Maar op zoek naar wegen. Kijken naar jezelf. Wie ben ik? Wie mag ik zijn? Niet door de ogen van een ander. Dat maakt je ‘doodongelukkig’. Maakt je ‘doodmoe’. Het is verstikkend. Je graaft je eigen graf en je begraaft jezelf levend. Als je je daarvan bewust wordt. Anders gaat denken en voelen, dan ga je anders willen en handelen. Dan houd je je niet voor dood. Dan kom je tot leven. Vanuit een andere mindset. Er is een weg vooruit. Je vindt jezelf terug. Je gaat staan en wilt groeien. Dat is een verandering in je denken, voelen en doen. In proces. Een growth mindset. Dan ga je LEVEN.