Google op

Voor het eerst in mijn leven naar het Rijksmuseum in Amsterdam geweest. Nooit toe gekomen. Had ik veel eerder willen doen. Wauw, wauw. Een dag om nooit te vergeten. Sowieso Amsterdam met het bruisende stadsleven, de grachten en de indrukwekkende panden. Een lust. En in goed gezelschap. Maar oog in oog met ‘Het Melkmeisje’, ‘Het zelfportret apostel Paulus’ en ‘De Staalmeesters’. Dat waren voor mij toch wel de parels van de miljoentellende collectie schatten van het Rijks. Waarbij Rembrandt er voor me uitspringt. Intrigerend hoe een schilder – en niet zomaar een schilder – je in het doek trekt. Ik word er warm van. Maakt me nieuwsgierig. En bij de vraag: ‘Wie uit het verleden zou je wel ’s willen spreken? Dat zou Rembrandt zijn. Zijn leven, God, geloof, verbinding schilder en schilderij, techniek, lichtinval, positie, kleuren… noem maar op.  Ik was samen met een broeder. We waren in gesprek en we hadden vragen zonder antwoorden.  Hij zei: ‘dat zal ik wel even opgoogelen.’ Ik schoot in de lach. Opgoogelen is een contaminatie. En als je vocabulaire dat niet aankan kun je ook zeggen: ‘gewoon geen combinatie’. Het is ‘googelen’ of ‘opzoeken’. Opgoogelen is een combi van beide. Tussen de generatie die naar de bieb ging. Die geen directe toegang had tot de digitale snelweg. En de generatie die nu volop gebruik maakt van de digitale bibliotheek genaamd ‘Google’. Mensen between de generaties. Die ‘googelen op’. Dan zeg ik op mijn beurt: googel op. Ik hoef even niets op te zoeken. Staan voor het zelfportret ‘Paulus’ van Rembrandt. Je kunt zien en niet zien. Eraan voorbij lopen of stilstaan. Als je me vijf jaar geleden in het Rijks had gezet had ik het voor kennisgeving aangenomen. Was ik eraan voorbij gegaan. Nu stond ik stil. Knalde het schilderij bij me binnen. En ik dacht: nog even en ik barst hier in tranen uit. Oog in oog met Rembrandt. Ik hoefde niet te googelen. Ook niet op te zoeken. Nee, googel op. Laat me maar even in de ervaring. Gewoon stilstaan in het moment. Bij wat ‘is’. Dat doe ik binnen supervisie en coaching. Niet aan de ervaring voorbij lopen. Maar ‘stilstaan’. Voor je het weet leef je aan het moment voorbij. Nu ademde ik in een adembenemend moment. Ik hield even op met googelen.