Naar de bek praten

Ik schiet in de lach. Sommige uitspraken raken en blijven hangen. Daar is dit er eentje van. ‘Mensen die me naar de bek praten, daar kan ik niet tegen’. Gelijkt plopt boven: ‘Dieren hebben een bek, een mens heeft een mond.’ Ik besluit om er niet op in te gaan. Inwendig grinnik ik: ‘zo’n uitspraak bekt zo lekker weg.’ In de trajecten voel ik me dikwijls een plaaggeest. Maar wel eentje met een glimlach. In mijn praktijk lachen we wat af. Maar wordt ook hard gewerkt. Perfecte combi. Inspanning en ontspanning die elkaar afwisselen. Er zijn er die me irritant vinden. Gisteren nog. ‘Maar het is nodig’… zei ie er gelijk achteraan. En dat is het. Progressie gaat gepaard met ‘aan de bak’. Ik probeer de zenuw te raken. Om een veranderingsproces op gang te brengen kun je niet voorbij je ongemak. Tegelijk: Verandering is oncomfortabel. Maar van zoete broodjes bakken wordt niemand beter. Dan zou ik je ‘naar de bek praten’. Dat is aardig en meegaand. Maar niet helpend. Ff uit je comfortzone. Ff tegen je aan laten schuren. Het is nodig. Om stappen te zetten. En neem van mij aan. Het leerrendement zit ‘m daar waar het schuurt en je niet ‘naar de bek’ gepraat wordt.